สวัสดีตอนเที่ยงของวันอาทิตย์ครับ
ตอนนี้ผมอยู่สงขลา มาทำไรหรอ?มาทำงานจ๊ะ เน๊ะ! อำเล่นกันรึ? จริงๆ!ไม่ได้อำ มาช่วยเค้าขายผ้ามือสองอ่ะ แต่ก่อนเคยคิดน่ะเมื่อได้เห็นเค้าขายผ้ามือสองกัน เห้ยขายได้มั้ย จะขายดีหรอ?สักแค่ไหนเชียว ไม่ใช่จะดูถูกผ้ามือสอง ผ้าที่เหลือใช้จากเค้าของเค้าน่ะ ด้วยที่ตัวเองจะใส่จะใช้ของมือหนึ่งติดมาจากที่บ้านมา เลยคิดแบบนี้ แต่พอได้มาอยู่ที่นี่ ถึงรู้ว่า วันๆกำไรได้พ้นหลักหมื่น ขั้นต่ำอยู่ที่สาม-สี่พันขายแค่ครึ่งวันเองน่ะ ถือว่าเยอะพอสมควรสำหรับกิจการนี้ จากที่ได้สังเกตุดูๆที่สงขลาจะขายดีกว่าหาดใหญ่ เห็นไดว่าคนสงขลาจะบริโภคแต่ของมือสองกันเป็นส่วใหญ่ 555 คนๆซื้อเจ็ดแปดตัวน่าจะได้ ไม่รู้ว่าจะเอามาใส่กันตอนไหน(เรื่องของเค้า กูเสือกไรด้วย ล่ะ ^^ ) อืมน่ะ อากาศร้อนเป็นบ้าเลย ^^
เรียนไปทำงานไปคงจะเหนื่อยน่าดู? เหนื่อยไม่มาก งานไม่
หนัก อยู่ในที่ร่มรอลูกค้ายื่นเสื้อมา หน้าที่คือพับใส่ถุงหากว่าขี้เกียจจะพับ ก็ยัดๆใส่ไปก็ได้ ผ้ามือสองถือว่าไม่น่าเกลียดน่ะ(หรือเปล่า) บางเวลาหากเหนื่อยจากการเรียนมากๆ เปิดร้านเสร็จก็นอน นอนที่นั่นแหละ ครับ ท่ามกลางคนเยอะ น่าเอ็นดูเนอะ ^^ และจะโดนปลุกอีกทีโน้นใกล้จะปิดร้าน ปลุกให้เก็บร้านอ่ะ ^^”
เคยมีคนมาถามผม ตังค์ที่ได้จากที่บ้านไม่พอหรือ ผมตอบไปแบบดูดีไปว่า “เหลือเฟือแค่อยากหาประการณ์เล่นๆในระหร่างเรียน” ทั้งๆทีความเป็นจริงแล้ว ไม่พอ หรือว่าตัวเองบริหารจัดการไม่ดีหรือเปล่า ใช่อยู่ที่ว่า ตังค์มีมากแค่ไหนหากคิดว่าไม่พ
อมันก็ไม่พอ ใช่หรือไม่ กรณีของผมขอเป็นกรณียกเว้นล่ะกันน่ะ ^^
อื้ม…พิมพ์พลางขายพลาง ได้ไปหลายบรรทัดอยู่เหมือนกัน เนอะๆ ^^ มีdiviceเล็กๆในมือ สะดวกมากกก น่าเสียดายนิดหน่อยตรงที่ไม่มีwifiในบริเวณนี้ ไม่งั้นน่ะ พิมพ์เสร็จจะอัพขึ้นเลย เก็บร้าน ก่อนน่ะ บายๆ ^_<

Advertisements