Raksamsao

ถ้ามองเห็นอีกด้านหนึ่งของความคิดก็จะเห็นความเข้าใจ

เพื่อนเดินทาง

ผมเคยคิดว่าการได้เดินทางไปยังจุดหมายปลายทางไกลๆที่หนึ่งที่ใดเพียงครั้งเดียวก็คงเป็นการพอแล้ว เพราะยังมีอีกหลายแห่งในโลกนี้ที่ผมยังไปเคยไป แต่เมื่อวัยหนึ่งผ่านไปมุมมองดังกล่าวก็ลดน้อยถอยเปลี่ยนไป กลับได้ข้อคิดขึ้นมาว่าสิ่งที่เราได้พบเห็นในการเดินทางไปยังที่หนึ่งที่ใด ไม่ได้จำกัดอยู่แต่เพียงภูมิประเทศ อาคารบ้านเรือน สถาปัตยกรรมหรือ รูปลักษณ์ผิวพรรณองผู้คน แต่ยังเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับดินฟ้าอากาศที่แปรเปลี่ยนตลอดเวลา กับผู้คนที่ไม่มีวันได้พบกันซึ้งหน้า กับกลิ่น และรูปรสที่ล้วนแล้วผิดเพี้ยนสัมผัส

เวลา

เช้านี้ สละเพื่อOOP     (สอบๆ)

แอบพักสายตา  เหลือบดูนาฬิกาใกล้จะถึงเวลาแล้ว ไปอาบน้ำแระกู  เสื้อพงเสื้อผ้าก้อยังไม่ได้รีดที

ขี้เกียจเว้ยยย

อินซาอัลลอฮ “ทำได้”

^^

นิทรรศการภาพถ่าย ชมรมคนสร้างภาพ PSU PHUKET

^^

ปล  อยู่ในช่วงสอบ

ปล2  คร้านอ่านหนังสือ

ปล3  อากาศ(โคตร)ร้อน

ปล4 สอบเสด  ตามแพลนว่าจะไปเกาะไข่  จ ภุเก็ต

:p

ครั้งนึงกูได้รับรู้ถึงปันหาชาวบ้าน

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ได้ไปเยี่ยมชาวบ้าน ชุมชนสะพานร่วม1 อ.เมือง จ.ภูเก็ต ไปสำรวจสอบถามถึงปัญหาที่ชาวบ้านประสบอยู่ อ่อๆลืมบอกที่มาที่ไป โครงการนี้ทางวิทยาลัยชุมชนภูเก็ต โดยมีอาจารย์วิโรจน์ ภู่ต้อง(ผู้อำนวยการวิทยาลัยชุมชนภูเก็ต) ต้องการทราบถึงปัญหาของชาวบ้าน แล้วนำปัญหาเข้าที่ประชุม—(พัฒนา)

ไปกันสิบคนหนึ่งคันรถตู้  (งานนี้ได้เบี้ยเลี้ยงด้วย หุหุ)

เริ่มงาน 09.30น-13.30น

วันนั้นช่างเปนวันที่อากาศร้อนมาก(กัวแดด กัวดำ) หลบๆ  แอบอู้

ปล. งานนี้สนุกมากมายครับแถมได้ตังค์ด้วย

จบ    ^^

อาทิตย์นึงก่อนสอบ ณ หาดสุรินทร์ PHUKET

บูม  : อ่านหนังสือเสด ไปเท่วหาดมั้ย

ดีนัน : จะไปหาดหนาย

บูม : ไม่รู้ดิ ได้เพ หาดหนายก้อได้

บังซอ : หาดสุรินทร์ๆ

ดีนัน : แต่กูอยากไปหาดกะตะว่ะ

บังซอ : เอาหาดที่มีสาวเกาหลี เยอะๆ    (เหอะๆ)

ดีนัน : แล้วหาดหนายล่ะ

บังซอ : ไม่รู้ดิ

ดีนัน : กำ!

บังซอ : งั้นสุรินทร์ ล่ะกาน

ดีนัน : อืม ….    แล้วแต่

มาชมภาพกันเลย

ปล ถ่ายกับกล้องโทสัพเองน่ะ     [ภาพออกมาชัดเหมือนกันเนอะ]

แหะๆ

.

.

.

.

.

คิดถึงบ้านนอกคอกนา

หันไปดูนาฬิกา  —-03.08 น—- แล้วหรอ

เพื่อนๆหลับกันหมดแล้วเหลือแต่กูที่นั่งบ้าอยู่หน้าคอม (พรุ่งนี้กูไม่มีเรียนวุ๊ย สบายๆ) ยังไม่ง่วง ไม่รู้จะทำไร(ถ้าว่างจัดเมิงก้ออ่านหนังสือดิ) เลยเข้าไปในmy com ไปที่folderที่เก็บภาพถ่าย เลื่อนสกอบาร์ดูภาพไปเรื่อย สะดุดภาพๆนึง(เหนภาพข้างล่างป่าว)  ถ่ายมานานมากแล้ว(นานหรอ? ปีเดียวเองดีนัน)  ถ้าจำไม่ผิด ตอนปีหนึ่ง เทอม1 ตอนนั้นเปนช่วงเวลาปิดเทอม ตรงกับฤดูฝนพอดีกลับบ้าน อยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกเที่ยวไหน เด็กดีๆ (ฝนตก จะเที่ยวพรือล่ะ?  เมิงนิ)

พูดถึงน่าฝนทีไร   (อดที่จะไม่สารภาพไม่ได้)   ผมน่ะ ชอบเสียงฝนกระทบหลังคาบ้าน ม๊าก ชอบแบบบรรยายไม่ถูก ชอบๆ  ได้ยินเสียงฝนตกกระทบหลังคา รู้สึกอยากจะนอน ยิ้ม ฝนตกยิ่งหนักยิ่งชอบ(บ้าไปแล้วมึงนัน)

ฝนแล้งแล้ววววว  (เวลาตอนนั้นบ่ายแก่ๆอ่ะคับ) อาจานที่สอนถ่ายภาพบอกว่าถ้าอยากได้ภาพสวยๆต้องถ่ายหลังฝน  “ฟ้าหลังฝน” มันจะสดใส แสงสวย  ผมเลยหยิบกล้องคอมเพค(ขอบคุนแบบุค ที่ให้ยืมกล้อง แหะๆ) ขี่มอไซร์โกทูทุ่งนา  (บ้านผมอยู่จังหวังนราธิวาสครับ) ผมน่ะเปนลูกชาวนาอ่ะน่ะ พ่อทำนาแม่ก้อทำนา   (ไม่เคยที่จะอายคัยที่บอกว่าเปนลูกชาวนาตัวดำๆ) แหะๆๆ

เหตุที่เลือกลงภาพถ่าย(เก่าๆ)นี้ เพราะ   คิดถึงบ้านเกิด คิดถึงแม่    โทหาแม่ แม่จะพูดจะย้ำอยู่ประจำ ว่า “ตั้งเรียนน่ะลูก อ่านหนังสือด้วยน่ะ ไม่ต้องรีบจีบสาวหรอก เชื่อเถอะ ถ้าเราเรียนจบ ผู้หญิงก้อจะเข้ามาหาเราเอง” แม่จะพูดแบบนี้ทุกครั้ง…..

แล้วมันเกี่ยวไรกับท้องนา มั้ยเนี่ย!!    “ไม่เกี่ยวๆ”

กลับมาๆ     ต่อๆ

เพื่อนๆว่ารูปข้างล่างสวยมั้ย ผมถ่ายเก่งมั้ยๆ   (สวยๆ  เก่งน่ะเมิงนัน) กูตอบแทนมึงก้อได้เวยยยย

ไม่ถ่ายกับกล้องdslrทีน่ะ

ทุกครั้งที่ดูภาพนี้  ได้ถึงอุ่นไอของท้องนาจิงๆ     (โดยส่วนตัวแล้ว ผมเปนคนที่ชอบ สีเขียว อยุ่แล้วด้วย )

ตอนนี้ข้าวคงใกล้สุกแล้วมั้ง   ทุ่งนาจากสีเขียวคงจะเปลี่ยนเปนสีเหลือง   เด่วพรุ่งนี้ จะโทหาที่บ้าน  ถามแม่อ่ะ ว่าตอนนี้ทุ่งนายังเขียวอยู่อีกหรือเปล่า……

จบ!!!

ปล. อ่านหนังสือ(ต่อ)  ใกล้finalแล้ววววว

ตังค์ สตางค์

อยากจะบ่นซะหน่อย….

เดือนนี้เปนอารายที่สาหัสมากมาย(ตกอับสุดๆ)     ถึงขนาดโดนตัดไฟเลย รู้สึกอายชาวบ้านจัง เอิกๆ

ที่แรกคิดว่า ไฟตกแปปๆ เด่วไฟก้อมา เดินไปห้องน้ำ(ผมพักอยู่หอในของมหาลัย ห้องน้ำจึงเปนห้องน้ำรวมอ่ะคับ)แวะเข้าห้องเพื่อน(ไอบูม) ห้องมันเปิดพัดลม เลยถามว่า

ผม ไฟไม่ดับทีหรอ

บูม  ไม่อ่ะ

ผม  อ้าวหรอ

บูม เมิงจ่ายค่าไฟยังล่ะ?

ผม  งานเข้าแล้วกู

วันนั้นอากาศร้อนมั๊กๆ สังเกตุในรูปมั้ย เหนลำแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางประตูหลังห้อง     อยู่ห้องเองไม่ได้(ม้ายพัดลม ม้ายไฟ)

นั่งอยู่ห้องไอบูมพักใหญ่ รู้สึกอยากกลับห้อง เหนสายไฟลากจากห้องตรงข้าม (ไอกิบรูมเมท ขอไฟจากห้องเพื่อนไอพล) เพื่อนกันอย่างลำบากนี้ล่ะว้าาา   ผมเดินเข้าห้องไปหยิบโทสัพถ่ายรูปอัฟบล๊อกเก็บไว้ให้เพื่อนๆดู ^^

ตังค์ในกระเป๋ามีสามสิบกว่าบาท พรุ่งนี้ว่าจะโทหาแม่ขอตังค์ ไม่มีใช้แล้ว   สามวันที่ผ่านมานี้ กินแต่มาม่า เปนโรคขาดสารอาหารแน่กู (ชีวิตเดกหอเช่นผมเลยแอบเส้า) [สมหน้า ก้อเมิงไม่ประหยัดเองนิ] กินมาม่าที่ห้อง หลายวัน วันนี้ไปกินข้าวโรงอาหาร แม่ค้า: ไม่เหนหน้าหลายวันน่ะดีนัน ผมยิ้ม แล้วตอบว่า อ่อ นอนอยู่ที่ห้องครับ

วันนี้ขอแค่นี้ก่อนน่ะ

หิวๆ

[เที่ยว]โครงการรองนารีคืนถิ่น

เมื่อเดือนที่แล้วได้ไปพังงามา ไปทำโครงการอ่ะ

วิชาextra(ชื่อยาวเกินสะกดไม่ถูก) อาจารย์ให้แบ่งกลุ่มกันแล้วคิดโครงการมา วัตถุประสงค์หลักๆคือต้องการให้นักศึกษามีจิตสาธารณะ โครงการไรก้อได้กลุ่มล่ะหนึ่งโครงการ สมาชิกในกลุ่มเสนอ อยากจะปลูกกล้วยไม้  ในใจผมไม่ค่อยเหนด้วยเท่าไหร่กับโครงการนี้ เรียนถึงระดับอุดมศึกษา น่าจะคิดโครงการให้เจ๋งๆกว่านี้ (ผมอยากเสนอด้วยแหละ แต่คิดไม่ออกว่าจะเสนอไร) สมาชิกในกลุ่มโดยส่วนใหญ่เหนด้วย ผมก้อ..โอเคๆ ได้ๆ ปลูกกล้วยไม้ๆ ตามเพื่อนๆ

วันนี้ ต้องตื่นแต่เช้า หัวหน้ากลุ่มนัดเจ็ดนาฬิกา  (ไม่อยากลุกขึ้นมาเลย [เมื่อคืนนอนดึกอ่ะ]) ไปจัดโครงการที่จังหวัดพังงา(ผมเรียนอยู่ภูเก็ต) ห่างกันประมาณสองชั่วโมง ตลอดการเดินทางหลับตลอดทางรู้สึกตัวอีกทีก้อถึงที่หมายแล้ว  ถึงแล้ววววววว (เพื่อนแหกปากร้อง) ลืมตาหันดูทางหน้าต่างรถ หืมมม  บรรยากาศดีจังแหะ อดจัยไม่ไหวเลยหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย

เดินสำรวจดูสถานที เพื่อน(เจ้าถิ่น)บอกว่าที่นี่มีถ้ำด้วยน่ะ   –ไปๆๆๆ–

ใกล้ถึงเวลาพิธีเปิดโครงการแล้ววว ทุกคนเลยมารวมตัวกันที่เต้น เพื่อฟังวิทยากรบรรยาวิธีการปลุก อ่อๆลืมบอกไปว่า โครงการนี้  ชื่อโครงการรองเท้านารีคืนถิ่น  (รองเท้านารี=ชื่อพันธุ์กล้วยไม้) เหตุที่มาปลุกกันที่นี่เพราะว่า เมื่อก่อนน่ะกล้วยไม้พันธุ์นี้มีเยอะมากแต่พอหลังๆ คนเก็บไปขายหมด  กล้วยไม้เหลือน้อยเต็มทีแล้ว จึงอยากจะปลุกกล้วยไม้และปลูกจิตสำนึก(คน)ครับ

ไม่นึกว่าโครงการนี้จะจัดขึ้นมาอย่างเปนทางการแบบนี้ มีท่านผู้ใหญ่(พังงา)มากมาย สละเวลาร่วมโครงการนี้

วิทยากรบรรยายเสด    จึงเริ่มปลุก  เพื่อนๆเหนรูปข้างล่างมั้ย จะเหนว่ามีรถกระเฉ้าของการไฟฟ้า งงล่ะสิ ทีแรกผมก้องงว่า จะปลุกกล้วยไม้ ต้องลงทุนถึงเพียงนี้เลยหรอ   วิทยกรบอกว่า  ไม่ต้องแปลกใจ พวกเราจะปลุกที่หน้าผา คนที่คิดจะขโมยให้มันลำบากหน่อย (หุหุ)อยากจะฮา

ปลุกเสดประมาณบ่ายสอง

ขึ้นรถกลับมหาลัย

อาจานที่ปรึกษาถามนศ ว่า มีคัยรีบจะกลับไปทำธุระมั้ย?  ทุกคนเงียบ

งั้นไปเท่วน้ำตกก่อนละกานน่ะ

นักศึกษา : โอเคครับอาจานนนนน

ถึงแล้ววว น้ำตก….(จำชื่อไม่ได้ครับ)

ผมมาที่นี่เปนครั้งที่สองแล้วว ครั้งแรกมากับ…. กลุ่มนักศึกษาที่เรียนวิชาถ่ายรูปเมื่อตอนอยู่ปีหนึ่ง

น้ำตกที่นี่ ผมประเมินความสวย เต็มสิบให้แค่หกคะแนน (น้ำตกบ้านผมสวยกว่าเยอะะ อิอิ  ชื่อน้ำตกปาโจ ณ บาเจาะ จ นรา ครับ   นราน่าอยู่ ปล ไม่ต้องกลัวระเบิดหรอก ไม่มีๆ ) ^^

เพื่อนๆบางส่วนก้อลงไปเล่นน้ำกัน อีกบางส่วนก้อนั่งถ่ายรูป

ทริปนี้ รูปในการ์ด เกือบจะไม่มีรูปผมเลยครับ  เหอะๆ   เปนตากล้อง  อ่ะ คับ     ความสุขที่ได้ถ่ายคนอื่น   ความสุขเล็กๆน้อยๆครับ

น้ำใส เย็น   อยากกระโดดเล่นน้ำจังเลยยยครับ

เวลาเกือบจะห้าโมงเย็น

กลับ มหาลัยโดยสวัสดิภาพ ครับ

จบ!!

ความตั้งใจที่ผลัดวัน

หวัดดีครับ 

ห่างหายจากบล๊อกสองถึงสามวัน

…..  อีกสามอาทิตย์ก้อจะสอบแล้ว “อยากอ่านหนังสือมากเลย” แต่ไม่รู้เหี้ยไร ขี้เกียจ ๆๆเว้ย

ตอนอยุ่ในห้องเรียน ตั้งใจกับตัวเองว่า กูกลับไป จะอ่านหนังสือ วันนึงอ่านสักครึ่งชั่วโมง ก้อโอเคแล้ว

ถึงที่พัก เปิดคอม เปิดเพลง  ความตั้งใจที่วางไว้เริ่มห่างๆจากตัว นิสัยผลัดวันก้อมา เหออออ

ขืนอยู่อย่างงี้ มีหวังเรียนไม่จบแน่   จีพีเอก้อไม่ใช่ว่าเยอะ เรียนพอผ่าน   ใช้ชีวิตแบบสิ้นเปลือง  พูดถึงเรื่องนี้ทีไร

อดสงสารแม่กับพ่อ ลูกไม่เอาไหนเลย อยากโทไปบอกแม่ว่า เทอมนี้เรียนยากม๊ากกอ่ะ +เนื้อหาก้อยากสัดๆ ไม่รู้เรื่องเลย   สาเหตุจากขี้เกียจ ขี้คร้าาน  พอๆซะที กับ นิสัยแบบนี้

ไม่เอาแล้วววว

อาทิตย์ที่ผ่านมาเนี่ย รู้สึกว่าตั้งใจเรียนในระดับนึง อาจจะเปนเพราะกูนั่งเรียนอยู่แถวหน้าๆ อยู่ใกล้ๆอาจาน นิสัยแอบ

เปิดเน็ต ท่องเวปแบบไร้สาระ ห่างๆไป

— รู้สึกดีจัง–

ณ ตอนนี้ที่ยังทำไม่ได้คือ ก่อนนอน”อ่านหนังสือ” นี่คือความตั้งใจ ที่ตั้งไว้ “ตั้งแต่วันแรกที่ขึ้นปีสอง” …ถึงบัดนาว ..  จะfinal จะได้เปนพี่ปีสามแล้ว  เพิ่งจะเริ่ม เหอะๆๆ

—————————————–

วันนี้พอแค่นี้ล่ะกานน่ะ

บายๆ

เขียนบล๊อกหน้านี้ คิดถึงคนที่บ้าน คิดถึงแม่ พ่อ และ พี่ชาย

^^

salam

เล่นมามากพอแล้ว ตั้งใจเรียนๆ

เสียงนาฬิกาปลุกดัง    (กดเลื่อนไปสิบนาที)   เมื่อคืนนอนเกือบจะตีสองแหละ

….อาบน้ำ แต่งตัวเรียน….

08.35น วิชาOOP   (ตกลงกับไอกิบว่าวันนี้จะนั่งโต๊ะหน้า เผื่อจะได้เข้าหัวหน่อย) OOPยากจิง นี่กูคิดถูกหรือผิดเนี่ยที่ไม่ดรอปวิชานี้

เอาต่ะ สู้เว้ย

อาจานปล่อยก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง —->วิชาต่อไปอัลกอริทึ้ม

กิบ : ไปนั่งอ่านหนังสือ(พิมพ์)ห้องสมุดก่อนมั้ยเมิง

กู : อืมๆ ไปๆ

สายตามองหาหนังสือ(a day)    เดินทั่วห้องสมุด อื้ม เจอแระ  ….

เปิด (ดูรูป)

หันไปด้านขวามือเหนไอเฮงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ดูท่ามันตั้งอกตั้งใจดี (ในคลาสหลับทั้งคาบ) เหอะๆ ไอเฮงน่ะไอเฮง

เลยหยิบโทสัพขั้น ถ่าย…

v

v

v

ปล ถ่ายกับกล้องโทสัพร้ายๆคับ

กิบๆ ถ่ายรูปกูที (อิอิ)

รูปข้างล่าง คนนี้แหละ  ชื่อ “ไอกิบ”

มันไม่ค่อยชอบถ่ายรูปซะเท่าไหร   (เปนคนห่วงหล่อมั๊กมาก) คับ

รูปนี้กูมั่นใจว่าหล่อ   ฮ่าๆๆ  (ไม่มีคำบรรยายใดๆ)

#

D DAY@ROMANEE PHUKET

กลับจากไปเท่วตลาดเปิดท้าย  ระหว่างทาง มีเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งพูดลอยๆว่า เราไปถ่ายรูปเล่นที่ซอยรมณีย์กันว๋า —–จัดไป

หยุดไฟแดง จำชื่อสี่แยกไม่ได้ว่าชื่อแยกไร ดูรูปๆ บ้านนี้มีนาฬิกาเรือนโต ด้วย

คนเค้าชอบถ่ายกันจังไอเจ้านาฬิกาเรื่อนนี้ ผมเลยหยิบกล้องเอากับเค้ามั่ง   เหอะๆ

ถึงแล้ว ณ ซอยรมณีย์

ถ่ายกันสนุกสนาม ถ่ายจนแบตโลว

รูปออกมาชัดมั่ง เบลอมั่ง เหอะๆ

เลือกลงไม่กี่รูปเองครับ

เลือกเกิดไม่ได้

ไปเดินท้ายรถกับเพื่อนคับ(เพื่อน=” กิบ บูม บังซอ “)

ผมตั้งใจมานานแล้วว่าจะเก็บภาพแนวนี้ ภาพนี้มันสื่อได้หลายแง่มุม  เลยตัดสินถ่ายหนึ่งแชะ …

หลังห้องยามเย็น

มุมนี้ ….

ภาพนี้ผมถ่ายจากหลังห้อง(หอพักภูเก็ต)คับ
เย็นวันอาทิตย์เวลาหกโมงเย็นกว่าๆ ผมนั่งทำการบ้านวิชาAlgorithm ทำไปเกือบจะเสดแหระรู้สึกปวดตาเรย
เลยเดินไปหลังห้อง โอ้ว....   ท้องฟ้าสวยม๊ากครับ
รู้สึกอยากจะเก็บภาพนี้ เรยหยิบโทสัพถ่ายเก็บไว้ให้เพื่อนๆดู ผมถ่ายมาสองรูปในระดับสายตาแล้ว
มาตัดต่อให้เข้ากันครับ รีบร้อนที่อยากจะลงบล๊อคจึงใช้เพียงเวลาสั้นๆ(ภาพเลยออกไม่ค่อยเนียน)
หลายคนอาจไม่เชื่อว่ารูปนี้ถ่ายกับกล้องโทสัพNร้ายๆ (รีทัสซะเว่อร์เลยเรา หุหุ) ได้แนวจากกล้องdslrราแพง
อยากถ่ายรูปแนวพาโนราม่าเลยต้องใช้วิธีนี้แหละครับพี่น้อง   (ยิ้ม)