เที่ยงวันของวันที่หกมีนา
สวัสดีตอนเที่ยงของวันอาทิตย์ครับ
ตอนนี้ผมอยู่สงขลา มาทำไรหรอ?มาทำงานจ๊ะ เน๊ะ! อำเล่นกันรึ? จริงๆ!ไม่ได้อำ มาช่วยเค้าขายผ้ามือสองอ่ะ แต่ก่อนเคยคิดน่ะเมื่อได้เห็นเค้าขายผ้ามือสองกัน เห้ยขายได้มั้ย จะขายดีหรอ?สักแค่ไหนเชียว ไม่ใช่จะดูถูกผ้ามือสอง ผ้าที่เหลือใช้จากเค้าของเค้าน่ะ ด้วยที่ตัวเองจะใส่จะใช้ของมือหนึ่งติดมาจากที่บ้านมา เลยคิดแบบนี้ แต่พอได้มาอยู่ที่นี่ ถึงรู้ว่า วันๆกำไรได้พ้นหลักหมื่น ขั้นต่ำอยู่ที่สาม-สี่พันขายแค่ครึ่งวันเองน่ะ ถือว่าเยอะพอสมควรสำหรับกิจการนี้ จากที่ได้สังเกตุดูๆที่สงขลาจะขายดีกว่าหาดใหญ่ เห็นไดว่าคนสงขลาจะบริโภคแต่ของมือสองกันเป็นส่วใหญ่ 555 คนๆซื้อเจ็ดแปดตัวน่าจะได้ ไม่รู้ว่าจะเอามาใส่กันตอนไหน(เรื่องของเค้า กูเสือกไรด้วย ล่ะ ^^ ) อืมน่ะ อากาศร้อนเป็นบ้าเลย ^^
เรียนไปทำงานไปคงจะเหนื่อยน่าดู? เหนื่อยไม่มาก งานไม่
หนัก อยู่ในที่ร่มรอลูกค้ายื่นเสื้อมา หน้าที่คือพับใส่ถุงหากว่าขี้เกียจจะพับ ก็ยัดๆใส่ไปก็ได้ ผ้ามือสองถือว่าไม่น่าเกลียดน่ะ(หรือเปล่า) บางเวลาหากเหนื่อยจากการเรียนมากๆ เปิดร้านเสร็จก็นอน นอนที่นั่นแหละ ครับ ท่ามกลางคนเยอะ น่าเอ็นดูเนอะ ^^ และจะโดนปลุกอีกทีโน้นใกล้จะปิดร้าน ปลุกให้เก็บร้านอ่ะ ^^”
เคยมีคนมาถามผม ตังค์ที่ได้จากที่บ้านไม่พอหรือ ผมตอบไปแบบดูดีไปว่า “เหลือเฟือแค่อยากหาประการณ์เล่นๆในระหร่างเรียน” ทั้งๆทีความเป็นจริงแล้ว ไม่พอ หรือว่าตัวเองบริหารจัดการไม่ดีหรือเปล่า ใช่อยู่ที่ว่า ตังค์มีมากแค่ไหนหากคิดว่าไม่พ
อมันก็ไม่พอ ใช่หรือไม่ กรณีของผมขอเป็นกรณียกเว้นล่ะกันน่ะ ^^
อื้ม…พิมพ์พลางขายพลาง ได้ไปหลายบรรทัดอยู่เหมือนกัน เนอะๆ ^^ มีdiviceเล็กๆในมือ สะดวกมากกก น่าเสียดายนิดหน่อยตรงที่ไม่มีwifiในบริเวณนี้ ไม่งั้นน่ะ พิมพ์เสร็จจะอัพขึ้นเลย เก็บร้าน ก่อนน่ะ บายๆ ^_<
นานมากแล้ว
สวัสดีชาวบล็อกทุกคนครับ
เวลานี้ผมอยู่บนรถกำลังจะกลับหอ มาจากตลาดคลองแงะอำเภอหาดใหญ่อ่ะคับ(มาทำไรนั้นไว้จะเขียนมาเล่าในเอนทรี่หน้าครับ) สองเดือนได้ที่ผมไม่ได้เข้ามาที่บล๊อคนี้ ไม่ใช่เพราะเหตุขี้เกียจไรหรอกคือผมได้ลงเรียนวิชานึงอาจารย์ให้เขียนไดอารี่ลงสมุด เลยวางแป้นพิมพ์แล้วมาจับปากกาแทน เขียนด้วยลายมือตัวเองเนี๊ยรู้สึกได้แรงน่ะ มีคุณค่ามากกว่าพิมพ์เก็บเข้าคอมเสียอีกน่ะ สำหรับผมน่ะ คิดว่าพิมพ์ดีกว่าอาจเป็นเพราะผมสามารพิมพ์สัมผัสได้ด้วยมั้ง ปริมาณเยอะกว่าเร็วกว่า คิดไรพิมพ์เลย เรียบเรียงประโยคไม่ถูกก็แค่กดbackspace เอนทรี่นี้ได่ประเดิมเขียนบผ่านApplicationของiPhoneขอบอกว่าสะดวกมาก เล่นง่ายด้วย มันสามารถฆ่าเวลาได้ (เขียนยังไม่ถึงเนื้อเลยใกล้ถึงหอแล้ว) ลืมบอกว่า ผมเปล่าเขียนด้วยiPhoneที อย่างผมไม่มีปัญญาซื้อของพันนั้นหรอก ^_< ผมใช้iPodครับ พอได้รู้ว่าappleมีapp wordpressแอบดีใจเล็กน้อย แหะๆ (แป่ว ไปเรื่องของappleเฉยเลย) วันนี้ไม่ขอโม้นานน่ะ อยู่ในช่วงสอบปลายภาคครับ อาบน้ำ เปลี่ยนผ้า เข้าใน มอ. อ่านหนังสือ ^^
สวัสดีครับ
เท่วงานเกษตร มอ.ครั้งที่18
เมื่อตอนค่ำของเมื่อวาน (15-08-53)ไอตั้มชวนไปเดินเล่นในงานเกษตรครับ (งานเกษตรภาคใต้ ครั้งที่18)เพิ่งรู้น่ะเนี่ยว่าจัดเปนครั้งที่สิบแปดล่ะ หุหุ คนเยอะ สาวๆก้อแยะ น่ารักๆมองไม่ถูกเลย ไปกับเพื่อนๆคงไม่พ้นเรื่องสาว 555 คัยไปมั่งหรอ ก้อมี หนึ่งคู่รัก(ไอแม๊ค+แฟนมัน) ไอตั้ม ไอกิบ ไอหมิง น้อง และกู ในหัวตั้งคำถาม งานเกษตรหรืองานมอเตอร์โชว์ว่ะ เอาต่ะ
เดินต่อไป… กวาดสายตาซ้ายและขวา ของที่กูอยากได้เยอะม๊าก อยากได้นั่นนู้นนี่ พวกโมบายติดห้องมั่งไรมั่ง ของสวยๆน่ารักๆทั้งนั้น มือขวาล้วงกระเป๋ากางเกงมีหกสิบบาทเลยถอดใจ สิ้นเดือนแม่ไม่โอนตังค์อีกนิ พรุ่งนี้คงตงโทไปย้ำแล้วววว
เขียนบล๊อกทุกทีไม่พ้นเรื่องตังค์ ฮ่าๆๆๆ สนไรไม่มีคัยรู้ ไม่มีคัยเข้ามาอ่านที มีรุ่นพี่คนนึงได้สอนผมว่า “เราไม่จำเปนต้องไปบอกใครว่าในกระเป๋าสตางค์ตอนนี้มีกี่บาท” แค่ข้างนอกดูดีน่าเชื่อถือก้อ.โอแล้วว (หรอ)
เอนทรี่นี้ขอทิ้งท้ายรูปที่ถ่ายในงานด้วยครับ เหนแล้วอดที่จะขำไอกิบไม่ได้ 5555
คริๆ
เรื่องวุ่นๆ
สวัสดีครับท่านพี่น้องชาวบล๊อกเกอร์ทุกๆท่าน ห่างหายจากการอัพบล๊อกเปนเวลานานพอควรเหตุเพราะไม่มีเวลาเลย ช่วงนี้อยู่ในช่วงปรับตัวในรั่วมหาลัยแห่งใหม่ครับ เมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมาจะบอกว่าเข้าเรียนผิดห้องครับ เปนวิชาที่เรียนรวมกับเพื่อนต่างคณะคับ เข้าไปนั่งสิบกว่านาทีได้มั้ง คนข้างๆส่งกระดาษเซนต์ชื่อครับ ผมก้มหน้าหาชื่อตัวเอง ไม่มีครับ(พูดในใจ หรือว่ากูเข้าผิดห้องว่ะ เพราะก่อนออกจากหอไม่ได้เชคตารางให้ดีว่าห้องไหน ) เลยลองถามคนข้างๆผม “เนี่ยวิชา..ไหมครับ” “อ่อ ไม่ใช่ครับ นี้วิชา…ครับ” อยากบอกว่ากูอายตัวเองมั๊กๆ
สามวันถัดมา ก้อมีเรื่องให้กูเครียดครับ วันนั้นเบื่อกับไอเจ้าระบบปฏิบัติการwindows เลยหาตัวใหม่ซึ่งได้มาคือลินุกส์ครับ(ubuntu)เหนออกเวอร์ชั่นใหม่เพิ่งออกมา เลยอยากลองๆเล่นดู อิอิ ลงubuntuเล่นสักพักนึก เห้ย หรอยเว้ย (ดูเท่ห์ดีด้วย แหะๆ) เล่นๆไป ไอเจ้าวินโดวตัวเก่ารู้สึกว่ารันขัดๆเรยตัดสินใจอัพเกรดให้มัน ระหว่างกำลังรันอยู่นั้น มันใช้เวลานานมากกก(พยายามบอกกับเองว่าทำใจร่มๆเด่วก้อเสด แต่ไม่ครับ) กดรีเครื่องใหม่(คิดว่ามีสองตัวOS คงน่าจะไม่มีปัญหาไร)แต่พอรัน มันดันบอกว่าหาฮาร์ทดิสไปเจอ “ฉิบหายแล้วกู” พาไปให้ร้านเชค เค้าบอกว่าฮาร์ดิสเสีย เหอออออ ผมถามเค้าว่า “สามารถกู้ข้อมูลได้ป่าวครับ” “อันนี้ต้องลองน่ะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน” สรุปคือไม่สามารถกู้ได้ครับ….. งานนี้คิดหนักเลยย จนๆอยู่ด้วย ตอนนั้นรู้สึกอยากจะบ้าตายครับ ข้อมูลกู รูปกู แม่งหายหมดเลย …. เลยตัดสินใจขายโทสัพครับ เหอะๆ เพื่อแลกกับฮาร์ตดิสครับ (ตอนนี้กูไม่มีโทสัพใช้ ฮ่ะๆๆ) เพื่อนๆมีไร เขียนเมล์แทนล่ะกานน่ะ คนสมัยก่อนไม่มีโทรสัพยังอยู่ได้เลย ใช่ป่าวๆๆ <—–< (พยายามปลอบใจตัวเอง+คิดและมองบวกๆครับ ^^)
เหลือบดูนาฬิกาตีหนึ่งกับยี่สิบนาทีแล้ว พรุ่งนี้มีเรียนเก้าโมงนิ ก่อนชัดดาวน์เครื่องและตัวเอง ทิ้งรูปสักใบนึงเพื่อไม่ให้เอนทรี่นี้ดูจืดๆ(ด้านล่าง)ครับ ถ่ายที่โลตัสหาดใหญ่ครับ
ไปนอนก่อนน่ะ คืนนี้ราตรีสวัสดิ์ครับ บายยยๆๆ
final of summer
ยี่สิบสามนาฬิกากับอีกแปดนาที หันซ้ายขวามืดมิดไปหมดช่างเปนคืนที่สงบเงียบเหงาเหลือเกิน นอกจากเสียงพัดลมเครื่องเก่าๆที่ส่งเสียงแผ่วๆพัดอย่างช้าๆก็ยังมีเสียงสัตว์ไรไม่รู้ร้อง กริงๆ กอกๆ แกกๆ อย่างต่อเนื่องฟังแล้วชวนหลับฝันจริงๆ
เอ็นทรี่นี้มีการเกรินนำด้วยแหะ อ่านแล้วดูเหมือนจะทางการไปป่าวเนี่ย ฮ่ะๆถึงจะเขียนให้มันทางกงทางการไปก้อมีไม่ใครเข้ามาอ่านหรอก เขียนๆไปต่ะ อิอิ ตามแต่ใจจะเขียนล่ะกาน ตอนนี้ผมอยู่บ้านครับ วันมะรืนนี้ผมจะโกทูมหาวิทยาลัยครับ อันที่จริงทางมหาวิทยาลัยเค้ายังไม่เปิดทำการเรียนการสอนอีกหรอกครับ ผมไปล่วงหน้าตั้งอาทิตย์นึงแน่ะ เหอะๆ ไม่ได้หนีความเบื่อที่ต้องอยู่บ้านเฉยๆหรอกครับ เรื่องมันมีอยู่ว่าเพื่อนผมชวนไปเป็นstaffน่ะ งานไรนั้นหรอ? งาน… (งานไรแล้วน่ะ อ่อๆ) งานปะทมนิเทศน้องปีหนึ่งครับ(ปะทมนิเทส สะกดผิดครับพี่น้อง อิอิ) เพื่อนเค้าบอกว่ามีชั่วโมงกิจกรรมให้ด้วยน่ะ ตอนอยู่ที่ภูเก็ตผมไม่ได้ทำกิจกรรมไรเลย เมื่อมาอยู่หาดใหญ่นี้ว่าจะหาๆๆสะสมให้มันครบๆไป และยังมีเสียงแว่วๆว่ามีการเสื้อแจกสำหรับซะต้าฟด้วย เหอะๆ อย่างงี้ก้อเจ๋งสิ ฮ่าๆๆ (ชอบใจครับท่าน) ท่านๆ เค้าจัดให้ผมอยู่ รับผิดชอบงานหลังเวทีครับ คนเบื้องหลังว่างั้น ฮ่ะๆ (คิดเองซะดูดีเลยน่ะเมิง) ความจริงแล้วความสามารถของผมมันมีน้อยหรือจะเรียกให้มันทางการ ดูดี (เห้ยยอารายเนี่ยย เอ็นทรี่นี้ มีแต่คำว่า ดูดี เต็มไปหมด ฮ่าๆๆๆ) ศักกายภาพน้อยครับ (รู้สึกแปลกๆกับคำว่า “ศักกายภาพ”อีกแล้ว สะกดผิดตามเคย) เออ ช่างต่ะ ไม่แคร์สื่อว่ะ ต่อๆ พูดถึงรับงานอยู่หลังเวทีก็ดีเหมือนกันน่ะ อู้งานอย่างสะบายใจไปเลยยย (คิดเรื่องอู้งานแล้วครับ ^^) เหอะๆ เอาเป็นว่า ทำงานให้ดีที่สุดล่ะกาน สำหรับกับเรื่องทำงานในอีกสามวันที่จะถึงนี้ จะสนุก มีเรื่องฮา เศร้า ยังไง เด่วจะเก็บมาเขียนให้อ่านในเอนทรี่หน้าละกานน่ะครับท่าน สำหรับคืนนี้ ข้าน้อยขอตัวบันทมก่อนน่ะ ^^!
ฝันดีน่ะครับ
บาย
T_T
เปิดโปรแกรมPSคู่ใจเหมือนเช่นเคย คิดๆ อยากได้ภาพใบนึง เอาแบบเรียบๆอย่างมีสไตล์ นั่งมองจอคอม คลิกเครื่องมือนั่นเครื่องมือนี่ รอให้สมองซีกขวาทำงาน… และแล้วก็ปิ้ง ขึ้นมา (เล่นไปเรื่อยๆ ก้อได้อย่างที่เหนนั่นแหละครับ) อิอิ
ผมใช้สีเขียวอ่อนครับ ซึ่งยึดความชอบของตัวเอง รองลงมาคือสีชมพูอ่ะคับ แอบหวานนิดนึงส์ ฮ่ะๆ ทุกครั้งๆที่ผมได้จับเมาท์เล่นpsแต่งนั่นนี่ ผมจะวาง อารมณ์และความรู้สึก ณ เวลานั้นเปนหลัก แล้วปล่อยให้มันพาไป บังคับเมาท์ไป ภาพที่ได้ถือเปนตัวแทนของความรู้สึกครับ.
เมื่อคุณล่ะ มองภาพข้างบนคุณจะรู้สึกอย่างที่ผมรู้สึกบ้างไหมหนอ.
*-*!
หวัดดีครับ
ห่างหายจากบล๊อกสองอาทิตย์เต็มๆ เราก้อคิดถึงนายเหมือนกัน ^^
เสร็จจากสอบก็กลับบ้านนราเลย คิดถึงคนที่บ้าน อยากเตะบอลกับเพื่อนๆมันส์แตกต่างจากที่อื่น ระหว่างที่พิมพ์บล๊อกอยู่เนี่ยเสียบหูฟังเปิดเพลงเบาๆพักนี้ฟังเพลงสากลว่ะ แนวไหนหรอ?แนวพังก์ร๊อกครับ ชอบตรงที่จังหวะของมันอ่ะคับรู้สึกกระแทกใจดี เนื้อเพลงผมไม่รู้เรื่องหรอกครับ ดนตรีหนักๆ สนุกๆ ชวนให้ผมได้ลืมเรื่องราวร้ายๆเครียด.
จบ
ปล. ขอโทดครับ
ปล2 ขอโทดครับ
ปล3 ขอโทดครับ
ปล สุดท้าย ขอโทดครับ
ฝันดี
